Kronika » Rok 1906 – 1915

Parafię obejmuje ksiądz proboszcz Matzanke. Chylącą się ku upadkowi świątynię pobudowaną w 1738 roku rozbiera, a na jej miejsce buduje nową z cegły, w stylu barokowym z piękną gotycką wieżą. Mury otynkowano w 1913 roku, a budowę ogólnie zakończono w 1915 roku. W tymże roku za staraniem księdza proboszcza Matzanke – świątynia została poświęcona przez księdza oficjała Gertha, kanonika honorowego Archidiecezji Poznańskiej. Brak dokumentu o konsekracji świątyni.

 

We wnętrzu nowego kościoła umieszczono stary ołtarz i kilka figur z dawnego kościoła, na przykład świętego Kazimierza Królewicza i świętego Jana Nepomucena.

 

Ołtarz główny przedstawia krzyż w złotej aureoli skłębionych chmur i promieni biegnących z tej aureoli na ziemię oraz Przenajświętsza Trójcę.

 

Duch Święty unosi się w postaci gołębicy pod baldachimem, a Ojciec Niebieski siedząc na tronie podtrzymuje rękoma krzyż, na którym wisi rozpięty Syn Boży.

 

Świątynię charakteryzuje to, że nie posiada ołtarza swego głównego patrona świętego Michała Archanioła, podobizna Patrona natomiast jest tylko wymalowana na plafonie w ogromnym środkowym medalionie.

 

Z dwóch bocznych ołtarzy jeden przedstawia Matkę Boską Różańcową, a drugi świętego Józefa.

 

Kościół posiada dwie nawy: jedną główną i drugą boczną, podobną do krużganka.

 

Posadzka wysadzana jest czerwonymi płytkami.

 

Na chórze umieszczone są dwurejestrowe organy firmy Volcknez z Bydgoszczy.

 

Wieża posiada urządzenie na trzy dzwony, jednakże jest tylko jeden – pozostałe dwa zostały w 1915 roku zabrane na cele wojenne.