Kronika » Rok 1945

Luty Oderwane od drugiego rozbioru Polski powraca Jastrowie w dniu 03 lutego 1945 roku do macierzy. W dniu tym Jastrowie zdobywa Wojsko Polskie – czwarta dywizja imienia J. Kilińskiego dowodzona przez generała Kieniewicza – wespół z przymierzoną Armią Radziecką. Z licznie przebywających w Jastrowiu i okolicy Polaków wywiezionych na te tereny na przymusowe roboty przystąpiono do organizowania polskich cywilnych władz administracyjnych, zarządu miejskiego i milicji obywatelskiej. Duszą tej organizacji był ksiądz Władysław Paszki, więzień Dachau i Oranienburga – z czasów hitlerowskiego prześladowania Polaków, Kościoła i duchowieństwa.

 

Przede wszystkim właśnie dzięki księdzu Paszkiemu i ludziom z jego otoczenia działała świątynia i cały dobytek kościoła katolickiego w Jastrowiu.

 

Dużych starań dołożył w tym okresie pan Władysław Pindera, pierwszy burmistrz miasta, będący jednocześnie organistą i kościelnym.

 

Jastrowie za czasów niemieckich liczyło 8000 mieszkańców. W pierwszych dniach powojennych mieszkało zaledwie 700 osób – szybko jednak, bo jeszcze w 1945 roku liczba ta wzrosła do 3000 osób.

 

Sierpień Parafię obejmuje zatwierdzony przez księdza doktora Edmunda Nowickiego, Administratora Apostolskiego Ziemi Lubuskiej, Diecezji Kamieńskiej i Prałatuły Pilskiej – ksiądz proboszcz Marcin Łochocki.

 

W czasach dawniejszych aż do wyzwolenia, Jastrowie jako parafia względem jurysdykcji kościelnej należała dawniej do czasu utworzenia Samodzielnej Prałatuły Pilskiej do Archidiecezji Gnieźnieńsko – Poznańskiej.

 

W 1945 roku do parafii należały następujące miejscowości: Jastrowie, Ptusza, Krąpsko, Zagórze, Smolary, Płytnica i Wondołek. Krąpsko i Płytnica mają swoje kościółki już od XVII wieku, które w późniejszych latach przeszły w ręce protestantów.

 

W miesiącu sierpniu zorganizowano biuro parafialne, zaprowadzono akta i księgi parafialne, otwarto świetlicę parafialną.

 

Po za tym przeprowadzono remont plebanii, umeblowano plebanię i dom parafialny – organistówkę.

 

Wrzesień Zorganizowano naukę religii dla dzieci szkolnych, przygotowanie do Sakramentów Świętych oraz przystąpiono do nauki śpiewu kościelnego.

 

Listopad  W listopadzie ukończono najpotrzebniejsze remonty: naprawiono dach na kościele, wprawiono brakujące szyby, zamki, sprawiono nową bramę wejściową na cmentarz kościelny.

 

Również uzupełniono brakującą bieliznę kościelną. Sprawiono nowych: siedem komż, siedem alb, umbrakulum, siedem konopeum, dwieście sztuk bielizny kielichowej, osiem obrusów ołtarzowych.

 

Nadto sprawiono: dziesięć chorągwi, trzy dywany, trzy feretrony oraz jeden katafalk z trumną.

 

W następnych miesiącach i latach kupiono: jedno naczynie do przechowywania hostii, jedną kustodię, jeden melchizedech do monstrancji. Odnowiono trzy kielichy mszalne, jeden kupiono nowy, jedną puszkę do chorych, dwa komplety naczyniek do olejów świętych, jedną kadzielnicę, jedno lavabo, jedną tacę, cztery komplety ampułek do Mszy Świetej, dwa rytuale, jeden ceremoniał, jeden katafalk, trzy komplety jasełek, dwie figury Pana Jezusa, dwie figury Matki Bożej, pięć ornatów i jedną kapę.